10 jaar zonder David Bowie: 5 platen die de tijd trotseren

©www.davidbowie.com

David Bowie was niet zomaar een muzikant; hij was een universum op zichzelf. Zijn carrière kronkelde door veel verschillende gedaantes, stijlen en tijdperken en liet een rijke en briljante discografie achter.

Van zijn glamrockjaren tot zijn indrukwekkende afscheid: dit zijn vijf essentiële Bowie‑albums die je absoluut gehoord moet hebben.

Hunky Dory, 1971

Het is de stilte voor de glamstorm. Voor David Bowie zich hulde in bliksemschichten en glitter, bracht hij met Hunky Dory zijn mooiste verzameling klassiekers uit.

Om de video af te spelen, is het nodig om je cookies te activeren. Activeer je cookies Klik hier om de video te bekijken

Het bevat het monumentale Life on Mars? – misschien wel een van de beste nummers ooit geschreven – maar ook Changes, het ware manifest van de carrière die nog moest komen. Dit album blijft ons keer op keer betoveren. Wilde vrijheid, een onweerstaanbare cabaret‑folktoets, het pianowerk van Rick Wakeman, knipogen naar zijn helden (Andy Warhol, Bob Dylan) en melodieën van een bijna onwerkelijke puurheid: Hunky Dory is de perfecte instap voor wie houdt van verfijnde pop boven rauwe rock. Een absoluut onmisbare plaat.

The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, 1972

Als je maar één rockalbum uit de jaren 70 in huis zou mogen hebben, dan is het dit. In 1972 brengt David Bowie niet gewoon een plaat uit, hij schept een mythe. Hij wordt Ziggy Stardust: een buitenaardse rockster die naar de aarde komt om haar te redden — of misschien net te vernietigen — gewapend met een elektrische gitaar.

Om de video af te spelen, is het nodig om je cookies te activeren. Activeer je cookies Klik hier om de video te bekijken

Met de Spiders from Mars aan zijn zijde en het messcherpe gitaarwerk van Mick Ronson geeft Bowie vorm aan wat later Glamrock zou worden. Het album is één lange reeks hoogtepunten: van het openingsnummer Five Years tot de onweerstaanbare riff van Ziggy Stardust, via het verbindende Starman en de rauwe energie van Suffragette City. Het is theatraal, het is krachtig, en meer dan vijftig jaar later klinkt het nog altijd even fris.

Heroes, 1977

Eind jaren 70 ontvlucht David Bowie de excessen van Los Angeles en zoekt hij een nieuw toevluchtsoord in Berlijn. Het is zijn meest experimentele, donkerste, maar tegelijk meest intrigerende periode. Als tweede deel van de beroemde Berlijnse trilogie (met Low en Lodger) is Heroes een atmosferische plaat, opgenomen in de schaduw van de Muur, in de legendarische Hansa‑studio’s.

Om de video af te spelen, is het nodig om je cookies te activeren. Activeer je cookies Klik hier om de video te bekijken

Met de medewerking van Brian Eno en Robert Fripp op gitaar, vermengt Bowie rock met opkomende elektronische muziek. Hoewel de B-kant instrumentaal en contemplatief is, draait het album vooral om het titelnummer "Heroes", een krachtige en wanhopige liefdeskreet die nog steeds zijn meest iconische nummer is. Een album voor liefhebbers van rock die grenzen verlegt en flirt met moderne kunst.

Let's Dance, 1983

Aan het begin van de jaren 80 ondergaat David Bowie opnieuw een gedaantewisseling: dit keer wil hij de hele wereld aan het dansen krijgen. Hij slaat de handen in elkaar met Nile Rodgers (van de groep Chic) om het album te maken dat hem tot een wereldwijde superster zal katapulteren. Weg is de donkere Berlijnse periode; hier maken pastelkleurige pakken, gebleekt haar en onweerstaanbare funkgrooves hun intrede.

Om de video af te spelen, is het nodig om je cookies te activeren. Activeer je cookies Klik hier om de video te bekijken

Let’s Dance is een hitmachine van zeldzame efficiëntie. De titeltrack is een monument van groove, Modern Love laat je vanaf de eerste seconde meebewegen en China Girl (geschreven samen met Iggy Pop) voegt die onweerstaanbare popsensualiteit toe. Het is Bowies meest toegankelijke album: sprankelend, perfect geproduceerd en bruisend van energie.

Blackstar, 2016

De muziekgeschiedenis heeft zelden zo'n afscheid gekend. Blackstar, uitgebracht op 8 januari 2016 — op zijn 69ste verjaardag en slechts twee dagen voor zijn overlijden — is David Bowies artistieke testament. Wetend dat het einde nabij was, maakte hij van zijn eigen afscheid een kunstwerk op zich.

Om de video af te spelen, is het nodig om je cookies te activeren. Activeer je cookies Klik hier om de video te bekijken

Ver weg van nostalgie omringt Bowie zich met een New Yorks jazzensemble onder leiding van saxofonist Donny McCaslin om een gedurfd, donker en experimenteel album te maken. Nummers als Lazarus en het monumentale titelstuk Blackstar hebben een ontroerende intensiteit.

Het is een complex, fascinerend werk dat bewijst dat David Bowie tot zijn allerlaatste moment een echte vernieuwer bleef, iemand die de gemakkelijke weg consequent weigerde. Een ultiem meesterwerk om met volle aandacht te beluisteren.